Bak ben böyle düşünüyorum, kimseye bir öneride bulunmuyorum bu benim doğrum...

Temelsiz, köksüz, ruhsuz düşüncelerin temeli hatta kötülüklerin anayasası

Zannetmek!

Bu basit kelime insanın özetidir aslında.

Nasıl mı?

Hiç kimse karşısındakinin aklında ve kalbinde ne olduğunu, tam olarak ne düşündüğünü bilemez, mümkün değildir bu. Bilmesi için aklını okuması gerekir ki bu da mümkün değildir.

İnsan ne yapar; duydukları, gördükleri ve kendinden bildikleri ile zanneder.

Sevildiğini zanneder, mutlu olur. Sevilmediğini zanneder, mutsuz olur. Karşısındaki düşmanıdır zanneder, düşman olur. Aslında zannı ile düşmanlığı başlatan yine kendisidir.

Dostudur zanneder, dost olur. Tabii ki yine zannı ile dosttur. Zannetmenin temeli yine kendisidir insanın. Yalan söyleyen herkesi yalan söylüyor zanneder. Fesat olan herkesin gizli bir maksadı var zanneder. Zihninde ahlaka aykırı her türlü düşünceyi barındıran için herkesin ahlakı sorgulanabilir, herkes her şeyi yapabilir.

İyi insan için de böyledir. Kendisinin yapmayacağı şeyleri başkası da yapmaz zanneder. İyi zanneder, dürüst zanneder, güvenilir zanneder...

Aldatıldığını kandırıldığını düşünür, oysa zannıdır yine onu yanıltan. Yarın ne olacağını da bilemez insan, hatta bir kaç dakika sonrasını da...

Yine de sabah uyanacağını zanneder; ki bu hem yaşayabilmesi için gereklidir, hem de yanıltır insanı. Hazırlıksız yakalanmasına sebep olabilir. Evden uğurladığı sevdiklerinin akşama döneceğini zanneder ve bu da gereklidir, endişe içinde yaşayamaz. Fakat bu da yanıltıcı olur, küs ayrılmayı göze aldırır bu zan.

İnsan için zannetmenin sonu yoktur ve tehlikelidir de aynı zamanda. Başkalarının hata ve kusurları ile oynayanlar zamanla kendilerini kusursuz zanneder. İki günahı olan, kendini üç günahı olandan üstündür zanneder.

Başkasını eksiltince kendisi artacak zanneder. Vazgeçilmezim zanneder, yerim dolmaz zanneder...

Oysa insanın yaşadığı her şey yalnızca ve yalnızca kendisiyle ilgilidir. İnsan en çok da dünyada milyarlarca insan ile birlikte yaşıyorum zanneder. Aslında bir başınadır ve zannettikleri ile yaşıyordur.

Bu kadar aciz ve yalnızken; ey insan, sen kendini ne zannedersin?

Diyeceğim; gömleği düğmelemeye başladığınızda, o son düğmenin boşta kalmasıyla ilk yanlışı düzeltmek için en başa dönmüş olmak bile "zan"nedilenin aksini çoktan kanıtladı amma yine de siz bilirsiniz...

Anadoluhisarın’dan sevgi, selam, umutla haydin huzurlu yarınlar efendim...